|
اکسیژن درمانی
اکسیژن درمانی عبارت است از تجویز اکسیژن با غلظت بیش از آنچه که در
هوا وجود دارد. هدف از اکسیژن درمانی انتقال کافی اکسیژن به خون، کاهش
کار دستگاه تنفسی و کاهش فشار بر میوکارد (یکی از لایه های عضلانی قلب)
می باشد.
حمل اکسیژن به بافت ها به عواملی نظیر برون ده قلب، میزان اکسیژن
شریانی (سرخرگی)، غلظت هموگلوبین و نیازمندی های متابولیکی بدن بستگی
دارد. در اکسیژن درمانی، باید به تمام عوامل فوق توجه نمود.
در مواردی همچون تسریع در بهبودی پس از عمل جراحی ، میگرن، آلزایمر و
ام اس (MS) نیز تحقیقات روی اثر
درمانی این روش همچنان ادامه دارد.
موارد مصرف اکسیژن درمانی
استفاده از اکسیژن پرفشار سابقهای طولانی دارد که در درمان آمبولی هوا
به کار گرفته میشد. آمبولی هوا شرایطی است که معمولا غواصانی که به
اعماق آب میروند و سپس با سرعت زیاد به سطح آب بازمیگردند، دچار آن
میشوند. در این حالت، به علت پیدایش حبابهای کوچک هوا در جریان خون،
خون به اعضای حیاتی بدن نمیرسد و سبب مرگ فرد می شود. اکسیژن پرفشار
میتواند اندازه این حباب ها را کوچک کند و در نتیجه جریان خون به
شرایط عادی باز گردد.
سایر استفادههای این روش شامل موارد زیر است:
- به عنوان پادزهر در مسمومیت با گازهای سمی به ویژه گاز مونواکسید
کربن
- ضدعفونیکننده به ویژه در برابر میکروبهای بیهوازی (میکروبهایی که
در برابر اکسیژن توان مقاومت ندارند)
- کاهش تورم و تجمع مایعات در بافتهای بدن که در بهبود سوختگیها کمک
می کند
- بهبود هیپوکسمی (کاهش فشار اکسیژن خون سرخرگی)
تغییر در تعداد یا الگوی تنفس ممکن است به علت هیپوکسمی باشد. علائم
هیپوکسی شامل: پرخاشگری، عدم هوشیاری، گیجی، خواب آلودگی، کما، تنگی
نفس، افزایش فشار خون، بی نظمی ضربان قلب و تعریق شدید می باشد
هیپوکسی در صورت شدید بودن می تواند زندگی فرد رابه مخاطره بیاندازد.
با پیشرفت سریع هیپوکسی، تغییراتی در سیستم عصبی مرکزی ایجاد می شود.
بیمار دچار ناهماهنگی حرکات و اختلال هوشیاری می شود.
در هیپوکسی مزمن (مانند آن چه که در بیماری های انسداد مزمن ریه دیده
می شود) ممکن است خستگی، خواب آلودگی، بی تفاوتی، بی توجهی و تأخیر در
واکنش ها به وجود آید.
اکسیژن درمانی کوتاه مدت می تواند برای گروه کوچکی از بیماران مبتلا به
بیماری مزمن انسداد ریوی مفید باشد.
موارد احتیاط در اکسیژن درمانی
بیمارانی که سابقه تشنج داشتهاند یا دچار تشنج میشوند و بیماران
مبتلا به آمفیزم (نوعی بیماری ریوی ناشی از تجمع هوا در ریهها که در
بیشتر موارد، ناشی از مصرف سیگار است) نباید از این روش استفاده کنند.
همچنین سابقه تجمع مایع در سینوسها، گوش و سایر حفرات بدن، سابقه
جراحیهای چشمی یا داشتن بیماریهای چشم، استفاده از داروهای
شیمیدرمانی و داروی دیسولفیرام (در درمان الکلسیم کاربرد دارد) هم
از دیگر موارد منع استفاده از این روش هستند.
در ضمن خانمها بهتر است در دوران بارداری از این روش استفاده نکنند.
همانند سایر داروها، پرستار اکسیژن را با احتیاط تجویز نموده و به دقت
اثرات آن را روی بیمار ارزیابی می کند. اکسیژن نیز یک دارو است و فقط
باید توسط پزشک تجویز شود.
بیماران مبتلا به اختلالات تنفسی، اکسیژن را فقط به منظور افزایش فشار
اکسیژن خون شریانی تا بازگشت آن به حد طبیعی دریافت می کنند.
افزایش اکسیژن هوای دم، به میزان اکسیژن گلبول های قرمز خون یا پلاسما
نمی افزاید. در عوض مقادیر افزایش یافته ی اکسیژن، ممکن است اثرات سمی
روی ریه ها و سیستم عصبی مرکزی بگذارد یا سیستم تهویه بدن را تضعیف
کند.
هنگام تجویز اکسیژن، بیمار باید از نظر نشانه های عدم کفایت در
اکسیژناسیون مورد بررسی قرار گیرد. بنابراین پرستار مرتبا بیمار را از
نظر علایم گیجی، بی قراری، خواب آلودگی، تعریق، رنگ پریدگی، بی نظمی
ضربان قلب و افزایش فشار خون بررسی می کند.
مسمومیت با اکسیژن
مسمومیت با اکسیژن زمانی روی می دهد که، اکسیژن با غلظت بالای بیش از
50 درصد به مدت طولانی ای بیش از 48 ساعت تجویز شود. مسمومیت با اکسیژن
در اثر تولید بیش از حد رادیکال های آزاد اکسیژن ناشی از متابولیسم
سلولی به وجود می آید. اگر مسمومیت با اکسیژن درمان نشود، این رادیکال
ها می توانند به شدت به سلول ها صدمه زده و یا آن ها را از بین ببرند.
آنتی اکسیدان ها همانند ویتامین E و
C و بتاکاروتن ممکن است
اثر دفاعی در مقابل رادیکال های آزاد اکسیژن داشته باشند.
متخصص تغذیه در مرکز درمانی می تواند رژیم غذایی بیمار را تنظیم کند تا
غنی از آنتی اکسیدان ها باشد. مکمل ها نیز برای بیماران کم اشتها یا
ناتوان موجود هستند.
علائم و نشانه های مسمومیت با اکسیژن شامل احساس ناراحتی در زیر جناغ ،
تنگی نفس، بیقراری، خستگی، ضعف و مشکلات تنفسی پیشرونده می باشند.
بیمار باید هر 6 ماه یا بیشتر جهت پیگیری درمان به پزشک مراجعه کند.
گازهای خون و تست های آزمایشگاهی به طور مرتب باید بررسی شوند.
منبع: تبیان |
